בשעת־מעשׂה איז לשון־קודש געװאָרן לשון־ליריק און דאָס װאָס איז געװען מסורה איז געװאָרן מאָדערן.
און אָט אַזױ איז געװײן געװאָרן שײן.
פֿון אבֿרהם אבֿינו ביז דער תּמעװאַטער קאַפּעליע און פֿון שופֿר ביז ביטבאָקס, גײט װייַטער ד י הונדערטיאָריקע נסיעה פֿון די מוזיקאַלישע גילגולים. די בלאָנדזשענדע מוזע גײט צוריק צום װעג פֿון הײליקײט צו װעלטלעכקײט דורך אַ מוזיק װאָס האַלט אין זיך דער שעפֿערישקײט פֿונעם אײביקן װאַנדערער.
עס איז אַ מוזיק װאָס האַלט אין זיך אַן עכאָ פֿון דער נשמה.
סינאָפּסיס
אוגאַנדישע פּױערים געבן אָפּ לשון־קודשדיקע תּפֿילות אין מיזרח־אַפֿריקע. אַ ייִדישער אָרקעסטער פֿו ן טראַנסילװאַניע מישט אונגאַרישע, רומענישע און ציגייַנישע ניגונים. אַ חסיד זינגט אױס זייַן אמונה בבֿיא ת המשיח אין אַ ניו־יאָרקער קרעטשמע. און בייַ אַ דירה־שׂימחה אין מאָנטרעאַל, שפּילט דער קאַפּעליע אַ קאָמבינאַציע פֿון דזשעז, היפּ האָפּ, חזנות און מיזרחדיקע מוזיק אין אַ פֿילשפּראַכיקע קרױנװערק
זינט פֿאַרבלאָנדזשן זיך אינעם מידבר, האָבן די ייִדן אייַנגעזאַפּט, פֿאַרביטן און צעשפּרײט מוזיק איבער דע ר גאַנצער װעלט. די בלאָנדזשענדע מוזע פֿייַערט די פֿילשיכטיקע קלאַנגען און ריטמען װאָס מע דריקט אױ ס אין פֿאַרשידענע ייִדישע קהילות. װאָס האָט זיך אָנגעהױבן װי תּהילים און תּפֿילות פֿול מיט כּװנה, האָט זי ך אַנטװיקלט דורך די לאַנגע יאָרן פֿון גלות
גנבֿענדיק די אַלע גרענעצן (סייַ פּאָליטיש, סייַ געאָגראַפֿיש, סייַ מוזיקאַליש) האָבן די דאָזיקע נאָמאַדן באַנוצ ט זײערע אינסטרומענטן װי פּאַספּאָרטן און גערעדט מיט מענטשן דורך אַן אינטערנאַציאָנאַלער שפּראַך װאָ ס האָט זײ אָנגערירט אין די הערצער.